Ktoś kiedyś spytał mnie, czy pisanie książek jest trudne. Odpowiedziałam, że nie, zgodnie z prawdą – przynajmniej według mnie. Odkąd pamiętam wymyślałam różne historie, czy to jako dziecko podczas zabawy z rówieśnikami, czy już jako nastolatka, gdy pisałam swoje pierwsze, poważne opowiadania. Stworzenie jakieś fabuły nigdy nie było dla mnie problemem, przeszkodę stanowiło jedynie przelać to na papier. Wokół mnie było pełno inspiracji, w muzyce, filmach oraz w innych książkach. Czasem to osoby czy wydarzenia z mojego życia stanowiły podstawę, aby coś lub kogoś wykreować. Musiałam się tylko zebrać w sobie, aby złożyć to wszystko do kupy.

Silver nie jest moją pierwszą książką, a przynajmniej nie powstał w mojej głowie jako pierwszy. Zanim wogóle wzięłam się za jego pisanie, posiadałam już pełno innych tytułów i pomysłów na gotowe historie, a na swoim koncie miałam też pełno fanficków i dziecinnych tworów z okresu podstawówki. Kończąc studia obiecałam sobie jednak, że wreszcie stworzę coś, co będę mogła pokazać ludziom. Zaczęłam więc całkiem nową, baśniową opowieść pełną magicznych stworzeń i finałowej sceny akcji. Silver miał przede wszystkim trafiać do dzieci i młodzieży, ale pisząc kolejne strony uświadomiłam sobie, że staram się również trafiać do starszych odbiorców. W końcu, kto nie lubi baśni?
Pomysły na postacie powstały dużo wcześniej niż sam zarys fabuły. Jeszcze jako dziecko uwielbiałam magiczne swtorzenia takie jak smoki czy jednorożce. Samego Silvera i całą jego rodzinę szkicowałam na skrawkach papieru mając zaledwie dziesieć lat. To była podstawa do moich zabaw z młodszą siostrą.
Wszystkie jednorożce, które wtedy wykreowałam, oczywiście znalazły się w środku Silvera, mając swoje własne charaktery i role. Mroczną stronę lasu opisałam jako przeciwieństwo dla dobrych jednorożców, które przecież są istotami światła.
I tu muszę przyznać, że nie od razu stworzyłam całą opowieść. Mam tu na myśli, że fragmenty fabuły pojawiały się nagle w przypływie weny twórzczej i wcale nie były zgodne z kolejnością, jaką teraz można zobaczyć w książce. Pisanie od końca i od środka jest chyba normalne dla pisarzy, a przynajmniej tak mi się wydaje. Tylko ostatni rozdział rzeczywiście był ostatni, a wtedy przyszła pora na szukanie sposobu na wydanie książki.